Jakiś czas temu rozstałam się z Ponuraskiem (31.10.2011r.), nie jest mi z tym lekko. Przeżyliśmy wiele chwil, tych dobrych i tych złych. Niestety od dłuższego czasu nasz związek rozpadał się. Nie sprostaliśmy wspólnym wyzwaniom, nie dane było nam przejść przez życie razem. Życie pisze dziwne scenariusze. Ciężko się kończy 4 letni związek. Zastanawiam się, czy powinno tak się stać. I co teraz? Co mnie teraz czeka? Czy teraz będzie jeszcze gorzej? Czy będzie może lepiej? Boję się... Tak się boję... Nie wszystkim pisane jest zostać na zawsze razem. Było mi ciężko. Chciałam czegoś więcej, chciałam być chroniona, być kochana, mieć oparcie w partnerze, tyle razy byłam opuszczana... Teraz ja opuściłam. Opuściły mnie siły, nadzieja, moje marzenia związane z Ponuraskiem już od dawna się sypały, nie miałam siły dalej walczyć. I teraz nie wiem co nastąpi. Wiem tylko, że się boję. Mam przeczucie, że będzie coraz gorzej. Ale o czym marzę... O tym, żeby zapamiętać tylko te dobre chwile, które przeżyliśmy, tylko te, które nas łączyły, zapomnieć o tych, które dzieliły i przez lata budowały nasz mur... Chciałabym w swojej głowie zrobić nam album. Album na te dobre wspomnienia, które dane było nam przeżyć razem. I kiedy nadchodzi złe wspomnienie, przepłoszyć je i otworzyć mój album...

rozwiń pełny opis