Wiedząc, że moje marzenia dotyczące Pulsara nigdy się nie spełnią, jestem jak róża, która usycha tak smutno, tak okrutnie, zaś moje płatki kruszą się i przemieniają w popiół, którego nie chce wchłonąć nawet ziemia...Tak, usycham, więdnę i umieram tak powoli, kiedy pozwalam otaczać się szarością...A to wszystko dlatego, że nie mogę znaleźć odwagi - możliwe, że ona nie istnieje, albo jest zagrzebana gdzieś w ruinach Serca...W ruinach, których nikt nie odbuduje...Gdyby ten kataklizm mógł być tylko złym snem... http://www.youtube.com/watch?v=9OM5_B5KgUI&feature=PlayList&p=7C8309FA84F69E33&index=0 >>>>>>>>>>>>>>>>Udało się! Odnalazłam w sobie odwagę! Pokonałam swoje własne bariery!

rozwiń pełny opis