No trzeba mieć szczęście w miłości.Ja tego nie mam:( zawsze jak spotkam to myślę że to w końcu to i zacznę sobie układać to życie ::) niestety ,nie szukam na siłę,bo muszę ale nie chcę zostać samotna :( zastanawiam się nad sensem tego wszystkiego,czy warto wstac i iśc dalej? przecież znowu będzie to samo...nic się nie zmienia ,dzisiaj to wczoraj a jutro to dziś...

Jestem z moim mężem już trzydzieści lat. Mamy różne charaktery. On jest \"wyrywny\", ale pełen radości życia i dużym poczuciu humoru. Ja spokojna, stonowana, małomówna. Dacie wiarę, że jeszcze nigdy się nie kłóciliśmy - tak naprawdę. Rozumiemy się wpół słowa. Nasz związek scaliła ciężka praca, trudy i kłopoty dnia codziennego. Wspieramy się wzajemnie. Każdemu z nas zależy, aby ten drugi czuł, że może na mnie polegać. Bo w związku dwojga ludzi najważniejsze jest to, aby więcej dawać niż brać. Wszystkie poważne decyzje podejmujemy wspólnie i wcale nie czuję się z tym ubezwłasnowolniona. To chyba tyle, a może i aż tyle...

Odpowiem znanym cytatem: \"Miłość? Cóż nie wiem, co to jest...\" zgodnie z prawdą. Ja uważam, że do każdego miłość przychodzi tylko w innym czasie, w nieco inny sposób niż do innych, no bo każdy z nas, jest inny. Każdy ma, swoją \"połówkę jabłka\", ale musi się na miłość otworzyć i poczekać... a na pewno zapuka ona do naszych drzwi. Tego wam i sobie życzę!