Czasem życie daje tak wkość że nawet najwiękrzy marzyciel przestaje marzyć tak stało sie zemną. Ostatnio zdałam sobie sprawe że już nie marze, nie planuje, żyje z dnia na dzień. Strach przed klęską i bardzo wiele złych chwil zaćmiło moje słońce. TAK DALEJ BYĆ NIE MOŻE i wbref wszystkiemu chce znów marzyć by poprosu żyć

Nie bój się strachu przed porażką. Unikając tego, co sprawia radość, niebo staje się ciemniejsze. Ale jak powiedział Paulo Coelho: "Najciemniej jest tuż przed wschodem słońca". Tak więć życzę ci, by jego promienie znów przychylnym okiem spojrzały na twoją osóbkę. Nie poddawaj się. Jest wiele rzeczy, dla których warto żyć.